اجل آمده بر در خانه ام

یتیمان کوفه حلالم کنید

چو مشتاق دیدار جانانه ام

یتیمان کوفه حلالم کند

التماس دعا...

آن فرشته ساده است و خط خطی است

سر به زیر و یک کمی خجالتی است

بوی سیب می دهد لباس او

دامنش حریر سبز و صورتی است

گوشواره هایش از ستاره است

تاجش از شهاب سنگ قیمتی است

سرمه های نقطه چین چشم هاش

ریزه هایی از طلاست ، زینتی است

تکه ای بهشت توی دستش است

خنده های کوچکش قیامتی است

دشمنی همیشه در کمین اوست

دشمنش بد و حسود و لعنتی است

هاج و واج مانده روی این زمین

او فرشته ای غریب و پاپتی است

آن فرشته راستش خود تویی

قصه فرشته ات حکایتی است

رشته ای بر گردنم افکنده دوست

می کشد هرجا که خاطرخواه اوست

هوا ترست به رنگ هواي چشمانت
دوباره فال گرفتم براي چشمانت
اگر چه كوچك و تنگ است حجم اين دنيا
قبول كن كه بريزم به پاي چشمانت
بگو چه وقت دلم را ز ياد خواهي برد
اگر چه خوانده ام از جاي جاي چشمانت
دلم مسافر تنهاي شهر شب بو هاست
كه مانده در عطش كوچه هاي چشمانت
تمام آينه ها نذر ياس لبخندت
جنون آبي در يا فداي چشمانت
چه مي شود تو صدايم كني به لهجه موج
به لحن نقره اي و بي صداي چشمانت
تو هيچ وقت پس از صبر من نمي آيي
در انتظار چه خاليست جاي چشمانت
به انتهاي جنونم رسيده ام اكنون
به انتهاي خود و ابتداي چشمانت
من و غروب و سكوت و شكستن و پاييز
تو و نيامدن و عشوه هاي چشمانت
خدا كند كه بداني چه قدر محتاج ست

نگاه خسته من به دعای چشمانت

شیرین لبی شیرین تبار 

مست و می آلود خمار

مه پاره ای بی بند و بار

با عشوه های بی شمار

هم کرده یاران را ملول

هم برده از دلها قرار

مجنون مه رویان کنار

تو یار بی همتا کنار

زلفت چو افشان می کنی

ما را پریشان می کنی

آخر من از گیسوی تو

خود را بیاویزم به دار

یاران هوار مردم هوار

از دست این بی بند و بار

از دست این دیوانه یار

از کف بدادم اعتبار

می می زنم می می زنم

جام پیاپی می زنم

هی می زنم هی می زنم بی اختیار

کندوی کامت را بیار

در کام بیمارم گذار

تا جان فزاید کام تو

بر جان این دل خسته ی بشکسته تار